Divulgando o Evangelho, o Espiritismo e o Esperanto - EEE (16 anos - Gratidão!)
terça-feira, 29 de setembro de 2026
Uzado de la Riĉeco / Emprego da Fortuna.
.jpg)
11.
Vi ne povas servi Dion kaj Mamonon; memoru bone ĉi tion, vi, kiujn la amo al la
mono mastras, vi, kiuj vendus vian animon, por posedi trezorojn, ĉar ili povas
levi vin super la aliajn homojn kaj doni al vi la ĝuojn de la pasioj; ne, vi ne
povas servi Dion kaj Mamonon! Se do vi sentas vian animon potencata de l’ avideco
de la karno, rapidu forskui la jugon, kiu vin subpremas, ĉar Dio, justa kaj
severa, diros al vi: Kion vi faris, malfidela administranto, el la bonaĵoj,
kiujn mi konfidis al vi? Tiun potencan instigilon de la bonaj verkoj vi uzis
por via persona kontentigo.
Kia
estas do la plej bona uzado de la riĉeco? Serĉu en jenaj vortoj: “Amu unuj
aliajn” la solvon de tiu demando; en ili kuŝas la sekreto por la bona utiligo de
la riĉaĵoj. Kiu estas animata de amo al la proksimulo, tiu trovas en ili, klare
difinitan, sian kondutregulon; la utiligo de la riĉaĵoj, plej plaĉanta al Dio,
estas karito; ne tiu malvarma, egoista karito, kiu konsistas en disdonado de
superfluaĵoj de orumita ekzistado, sed tiu karito plena de amo, kiu serĉas la
malfeliĉulon, kiu lin restarigas sen humiligo. Riĉulo, donu el via superfluo;
faru pli bone: donu iom el viaj necesaĵoj, ĉar viaj necesaĵoj estas mem superfluaj,
sed donu saĝe. Ne forpelu la plendanton, pro timo, ke li trompos vin, sed iru
al la fonto de la malbono; unue helpu, poste informiĝu, kaj vidu, ĉu la laboro,
la konsiloj, la amo mem ne estos pli efikaj, ol via almozo. Abunde disverŝu ĉirkaŭ
vin amon al Dio, amon al la laboro, amon al la proksimulo. Investu vian
kapitalon en entreprenon, kiu neniam trompos vin kaj donos al vi grandajn
profitojn: en la bonajn agojn. La riĉeco de l’ intelekto servu al vi same kiel
la oro; disdonu ĉirkaŭ vi la trezorojn de l’ instruado; disdonu inter viaj
fratoj la trezorojn de via amo, kaj tiuj ĉi fruktos. (Cheverus. Bordeaux,
1861.)
La
Evangelio Laŭ Spiritismo – Allan Kardec, ĉap. 16 , p.11.
EMPREGO
DA RIQUEZA
11.
Não podeis servir a Deus e a Mamon. Guardai bem isso em lembrança, vós, a quem
o amor do ouro domina; vós, que venderíeis a alma para possuir tesouros, porque
eles permitem vos eleveis acima dos outros homens e vos proporcionam os gozos
das paixões que vos escravizam. Não; não podeis servir a Deus e a Mamon! Se, pois, sentis vossa alma dominada pelas
cobiças da carne, daivos pressa em alijar o jugo que vos oprime, porquanto Deus, justo
e severo, vos dirá: Que fizeste, ecônomo infiel, dos bens que te confiei? Esse
poderoso móvel de boas obras exclusivamente
o empregaste na tua satisfação pessoal.
Qual,
então, o melhor emprego que se pode dar à riqueza? Procurai – nestas palavras:
“Amaivos uns aos outros”, a solução do problema. Elas guardam o segredo do bom emprego das riquezas. Aquele
que se acha animado do amor do próximo
tem aí toda traçada a sua linha de proceder. Na caridade está, para as riquezas,
o emprego que mais apraz a Deus. Não nos referimos, é claro, a essa caridade
fria e egoísta, que consiste em a criatura espalhar ao seu derredor o supérfluo de uma existência dourada.
Referimonos à caridade plena de amor, que procura a desgraça e a ergue, sem a
humilhar. Rico!... dá do que te sobra; faze mais: dá um pouco do que te é necessário, porquanto o de que
necessitas ainda é supérfluo. Mas, dá com sabedoria. Não repilas o que se
queixa, com receio de que te engane; vai às origens do mal. Alivia, primeiro;
em seguida, informate, e vê se o trabalho,
os conselhos, mesmo a afeição não serão mais eficazes do que a tua esmola.
Difunde em torno de ti, como os socorros materiais, o amor de Deus, o amor do trabalho, o amor do próximo. Coloca tuas
riquezas sobre uma base que nunca lhes faltará e que te trará grandes lucros: a
das boas obras. A riqueza da inteligência deves utilizála como a do ouro.
Derrama em torno de ti os tesouros da instrução; derrama sobre teus irmãos os
tesouros do teu amor e eles frutificarão. – Cheverus. (Bordéus, 1861).
Livro:
O Evangelho Segundo o Espiritismo - Allan Kardec, cap. XVI item, 11.
.jpg)
Teorio de la Beleco / Teoria da Beleza. – Pamfilo.
.jpg)
Parizo, la 4an de
Februaro 1869. (Mediumo: S-rino Malet.)
Vi
prave konsideris: la primara fonto de ĉia boneco kaj de ĉia inteligenteco ankaŭ
estas la fonto de ĉia beleco. — La amo generas la perfektecon de ĉia ekzistaĵo
kaj estas mem la perfekteco. — La Spirito estas vokita akiri tiun perfektecon,
kaj tiu esenco estas lia destino. Per sia laboro li devas alproksimiĝi al tiu
superega intelekto, al tiu senfina boneco; li devas do ankaŭ sin vesti per la
ĉiam pli kaj pli perfekta formo, kiu karakterizas la perfektajn estaĵojn.
Se
en viaj malfeliĉaj societoj, en viaj ankoraŭ misekvilibritaj globoj, la homa
specio restas tiel malproksime de tiu fizika beleco, tiel estas ĉar la morala
beleco ankoraŭ apenaŭ disvolviĝis. La konekseco inter tiaj du belecoj ja estas
fakto certa, logika, pri kiu jam en ĉi-malsupra mondo la animo intuicias.
Efektive, vi ĉiuj scias, kiom ĉagrenas la aspekto de vizaĝo, kies ĉarmon la
karaktero dementas. Aŭdante pri vere merita persono, vi tuj lin vestas per la
plej simpatiaj trajtoj, kaj vi dolore impresiĝas ĉe eksteraĵo malkonfirmanta
vian antaŭvidon.
Kian
konkludon tiri el tio, krom ke, kiel ĉiuj aferoj, kiujn la estonteço tenas en
rezervo, la animo havas antaŭscion pri la beleco laŭmezure kiel la homaro
progresas kaj proksimiĝas al sia dia tipo. Vi neniel tiru, el la ŝajna dekadenco,
en kiu troviĝas la plej progresinta raso en tiu globo, argumentojn kontraŭajn
al tiu aserto. Jes, estas vere, ke la specio ŝajnas degeneri, bastardiĝi; la
malsanoj falas sur vin antaŭ la maljunaĝo; eĉ la infanaro suferas malsanojn,
ordinare proprajn nur al alia aĝo de la vivo; sed temas pri nura transiro.
Malbona estas via epoko; ĝi finas kaj naskas; ĝi finas doloran periodon kaj
naskas epokon de fizika regenerado, de morala antaŭeniĝo, de intelekta
progreso. La nova raso, pri kiu ni jam parolis, havos pli da kapablecoj, pli da
rimedoj por la servoj de la spirito; ĝi estos pli granda, pli forta, pli bela.
Tuj de la komenco ĝi sin metos en harmonio kun la riĉaĵoj de la Kreaĵaro, kiujn
via raso, indiferenta kaj laca, disdegnas aŭ ignoras; al ĝi vi estos farintaj
grandajn aferojn, kiujn ĝi profitos, marŝante sur la vojo de la malkovroj kaj
perfektiĝoj kun arda fervoro, kies potencon vi ne konas.
Pli
progresintaj ankaŭ pri boneco, viaj posteuloj faros, kion vi ne sciis fari el
tiu malfeliĉa tero: ian mondon feliĉan, kie malriĉulo estos nek forpuŝata, nek
malŝatata, sed ja helpata de vastaj kaj liberalaj institucioj. Jam eklumas la
aŭroro de tiuj ideoj, por momentoj nin atingas ilia helo.
Amikoj,
jen fine la tago, en kiu la lumo brilos sur la Tero obskura kaj mizera, en kiu
la raso estos bona kaj bela laŭ la grado da progreso, kiun ĝi estos konkerinta,
en kiu la signo metita sur la fronto de la homo ne plu estos tiu de malaprobo,
sed ja de ĝojo kaj espero. Tiam la progresintaj Spiritoj amase venos preni
lokon inter la kolonianoj sur tiu mondo; ili estos la plimulto kaj ĉio cedos
antaŭ ili. Ekestos renoviĝo, kaj la vizaĝo de la Tero aliiĝos, ĉar granda kaj
potenca estos tiu raso, kaj la horo de ĝia alveno signos la komenciĝon de
feliĉaj tempoj.
Pamfilo.
Libro:
Postmortaj Verkoj. - Allan Kardec.
Tradukis:
Affonso Soares e Paulo Sérgio Viana.
Teoria
da Beleza - Pamfilo
Paris,
4 de fevereiro de 1869. — (Médium: Sra. Malet.)
Ponderastes
com acerto que a fonte primária de toda bondade e de toda inteligência é também
a fonte de toda beleza. — O amor gera a beleza de todas as coisas, sendo, ele
próprio, a perfeição. — O Espírito tem por dever adquirir essa perfeição, que é
a sua essência e o seu destino. Ele tem que se aproximar, por seu trabalho, da
inteligência soberana e da bondade infinita; tem, pois, também que revestir a
forma cada vez mais perfeita, que caracteriza os seres perfeitos.
Se, nas vossas sociedades infelizes, no vosso globo ainda mal equilibrado, a espécie humana esta tão longe dessa beleza física, é porque a beleza moral ainda está em começo de desenvolvimento. A conexão entre essas duas belezas é fato certo, lógico e do qual já neste mundo a alma tem a intuição. Com efeito, sabeis todos quão penoso é o aspecto de uma encantadora fisionomia, cujo encanto, porém, o caráter desmente. Se ouvis falar de uma pessoa de mérito comprovado, logo lhe atribuis os mais simpáticos traços e ficais dolorosamente impressionados, quando verificais que a realidade desmente as vossas previsões.
Que
concluir daí, senão que, como todas as coisas que o futuro guarda de reserva, a
alma tem a presciência da beleza, à medida que a Humanidade progride e se
aproxima do seu tipo divino. Não busqueis tirar, da aparente decadência em que
se acha a raça mais adiantada deste globo argumentos contrários a essa
afirmação. Sim, é verdade que a espécie parece degenerar, abastardar-se; sobre
vós se abatem as enfermidades antes da velhice; mesmo a infância sofre as
moléstias que habitualmente só se manifestam noutra idade da vida. É isso, no
entanto, simples transição. A vossa época é má; ela acaba e gera: acaba um
período doloroso e gera uma época de regeneração física, de adiantamento moral,
de progresso intelectual. A nova raça, de que já falei, terá mais faculdades,
mais recursos para os serviços do espírito; será maior, mais forte, mais bela.
Desde o princípio, pôr-se-á de harmonia com as riquezas da Criação que a vossa
raça, descuidosa e fatigada, desdenha ou ignora. Ter-lhe-eis feito grandes
coisas, das quais ela aproveitará, avançando pela estrada das descobertas e dos
aperfeiçoamentos, com um ardor febril cujo poder desconheceis.
Mais
adiantados também em bondade, os vossos descendentes farão desta infeliz terra
o que não haveis sabido fazer: um mundo ditoso, onde o pobre não será repelido,
nem desprezado, mas socorrido por vastas e liberais instituições. Já desponta a
aurora dessas ideias; chega-nos, por momentos, a claridade delas.
Amigos,
eis afinal o dia em que a luz brilhará na Terra obscura e miserável, em que a
raça será boa e bela, de acordo com o grau de adiantamento que haja alcançado,
em que o sinal posto na fronte do homem já não será o da reprovação, mas um
sinal de alegria e de esperança. Então, os Espíritos adiantados virão, em
multidões, tomar lugar entre os colonos deste globo; estarão em maioria e tudo
lhes cederá ao passo. Far-se-á a renovação e a face do globo será mudada,
porquanto essa raça será grande e poderosa e o momento em que ela vier
assinalará o começo dos tempos venturosos.
Pamphile.
Livro:
Obras Póstumas - Allan Kardec.
Assinar:
Postagens (Atom)