LIBERIĜO - JOZEF WASNIEWSKI

“Liberiĝo!” – sopiras senkonsole 

Servutulo sen rajto esti homo; 

“Liberiĝo!” – nun blekas jam senvole 

Malfeliĉa tiran’ en propra domo.

“Liberiĝo!” – junulo fantazias 

Sub la patra severa disciplino; 

“Liberiĝo!” – maljuna plende krias 

Sub la mano kruela de l’ destino.

“Liberiĝo!” – murmuras sub la krusto 

De l’ Ter’ haladzaj gasoj kaj vaporoj 

“Liberiĝo!” – ondadas virga brusto, 

Sopirante pri amo kaj pri floroj.

“Liberiĝo!” – atomo nun incitas, 

Nova Sfinkso, gradete deĉifrata; 

“Liberiĝo!” – jam stratosfer’ invitas 

Al pli vasta kunveno interfrata.

“Liberiĝo!”, jes, tamen antaŭ ĉio 

El malamo kaj ĉia miskompreno; 

Sole tiam atingos hom’ ĝis Dio, 

Kaj aŭroros liber’ – en amkateno!

11/9/1961 / JOZEF WASNIEWSKI

Libro: Mediuma Poemaro.

Porto Carreiro Neto.

Paŝo Post Paŝo – Igor Andrei

Se ja ne faras salton la Naturo, 

Nu, kiel do la homo en Ĉielon 

Per unu fojo venus, kvazaŭ muro 

Al li ne barus tian altan celon?

Jam ĉe la kreo de la mondo ni 

Ke ĉio estas iom–post–ioma 

Rimarkas, kaj estaĵoj pli kaj pli 

Ŝanĝiĝas, transirante ĝis la homa.

Tra infaneco ĉiu iri devas, 

Anstataŭ bruta li fariĝos klera; 

Kaj tiel hom’ sur la ŝtupar’ sin levas 

De l’ tera ombro ĝis la blu’ etera.

Nu, mi demandas vin: grandan ŝtuparon 

Vi suprenirus tuj per unu fojo? 

Se vi respondas “jes”, ho grandan faron 

Vi farus, kaj – jen antaŭ vi la vojo!

Sed ni revenu, frat’, al la prudento: 

Detenu vin de ĉia fantazio; 

Lernejoj svarmas tra la firmamento 

Kaj lerni, lerni devas hom’ ĝis Dio!

6/12/1961  - IGOR ANDREI 

Libro: Mediuma Poemaro.

Luis da Costa Porto Carreiro Neto.

VIVO

El patrolando mi elmigris 

Kaj fine venis en Brazilon. 

Per mens’ aŭ korpo mi ne pigris, 

Senfar’ ne donas la trankvilon. 

Ne estas vivo lud’ mizera, 

En kiu homo fidas sorton; 

Ĝi estas lukto, ben’ surtera, 

Senflua sango vekas morton. 

Favorkoraĵo la laboro, 

Ĉiela dono ĉia peno; 

Ĝin ni profitu kun fervoro, 

La tempo fluas sen reveno. 

Sed super ĉio homon gvidas 

Kompas’ fidela tra la Spaco: 

Feliĉa homo, kiu fidas, 

En lia koro regas paco! 

Esperon firman, koran amon 

Kaj fidon havu ĉiam li: 

Triopo ĉi, nutranta flamon 

De l’ vivo de la fil’ de Di’! 

13/10/1960 / F. V. LORENZ

Libro: Mediuma Poemaro.

Porto Carreiro Neto.

HEJMO

Ĉerizarbetoj floris jam 

Kaj ankaŭ la knabin’. 

Aŭtuno venis kun tamtam’, 

Sed nur printempe frapis am’ 

– Jen kara la edzin’! 

Printempo pasis kaj somer’, 

Aŭtun’ kaj vintro jen: 

Kaj ĉio frostis sur la ter’, 

Sed verdis varma la esper’, 

– Jen ido, nova ĉen’! 

Sur glata, roza vojo nun, 

Ni ĉiuj iras tri. 

Sennube ridas al ni sun’, 

Arĝenta lumas hejmon lun’, 

– Jen super ĉio Di’! 

13/10/60 / ĈIN–ĈAO

Libro: Mediuma Poemaro

Porto Carreiro Neto

SOPIRO

Vi amis min, ho mia plej amata, 

Kaj paradizo estis sur la Ter’... 

Nu, kial do vi faris ĝin infer’, 

Veluran vojon vojo plej malglata? 

Hodiaŭ mortas mia kor’ malsata, 

Sopiras, ĝemas – birdo en karcer’... 

Kaj kie verdis ĉarma la esper’, 

Ĝin nun velkigis sorto senkompata! 

Vi amis min, ho kiel mi memoras! 

Ĉe vi mi ridis, sed hodiaŭ ploras... 

Adiaŭ, tempo je ĉarmaĵoj riĉa! 

Al vi ne gravas mia nigra horo, 

Mi tamen Dion petas el la koro, 

Vi ĉe alia estu plej feliĉa! 

4/10/1960 / V. DEVJATNIN 

Libro: Mediuma Poemaro.

LUÍS DA COSTA PORTO CARREIRO NETO