Teorio de la Beleco / Teoria da Beleza. – Pamfilo.

Parizo, la 4an de Februaro 1869. (Mediumo: S-rino Malet.)

Vi prave konsideris: la primara fonto de ĉia boneco kaj de ĉia inteligenteco ankaŭ estas la fonto de ĉia beleco. — La amo generas la perfektecon de ĉia ekzistaĵo kaj estas mem la perfekteco. — La Spirito estas vokita akiri tiun perfektecon, kaj tiu esenco estas lia destino. Per sia laboro li devas alproksimiĝi al tiu superega intelekto, al tiu senfina boneco; li devas do ankaŭ sin vesti per la ĉiam pli kaj pli perfekta formo, kiu karakterizas la perfektajn estaĵojn.

Se en viaj malfeliĉaj societoj, en viaj ankoraŭ misekvilibritaj globoj, la homa specio restas tiel malproksime de tiu fizika beleco, tiel estas ĉar la morala beleco ankoraŭ apenaŭ disvolviĝis. La konekseco inter tiaj du belecoj ja estas fakto certa, logika, pri kiu jam en ĉi-malsupra mondo la animo intuicias. Efektive, vi ĉiuj scias, kiom ĉagrenas la aspekto de vizaĝo, kies ĉarmon la karaktero dementas. Aŭdante pri vere merita persono, vi tuj lin vestas per la plej simpatiaj trajtoj, kaj vi dolore impresiĝas ĉe eksteraĵo malkonfirmanta vian antaŭvidon.

Kian konkludon tiri el tio, krom ke, kiel ĉiuj aferoj, kiujn la estonteço tenas en rezervo, la animo havas antaŭscion pri la beleco laŭmezure kiel la homaro progresas kaj proksimiĝas al sia dia tipo. Vi neniel tiru, el la ŝajna dekadenco, en kiu troviĝas la plej progresinta raso en tiu globo, argumentojn kontraŭajn al tiu aserto. Jes, estas vere, ke la specio ŝajnas degeneri, bastardiĝi; la malsanoj falas sur vin antaŭ la maljunaĝo; eĉ la infanaro suferas malsanojn, ordinare proprajn nur al alia aĝo de la vivo; sed temas pri nura transiro. Malbona estas via epoko; ĝi finas kaj naskas; ĝi finas doloran periodon kaj naskas epokon de fizika regenerado, de morala antaŭeniĝo, de intelekta progreso. La nova raso, pri kiu ni jam parolis, havos pli da kapablecoj, pli da rimedoj por la servoj de la spirito; ĝi estos pli granda, pli forta, pli bela. Tuj de la komenco ĝi sin metos en harmonio kun la riĉaĵoj de la Kreaĵaro, kiujn via raso, indiferenta kaj laca, disdegnas aŭ ignoras; al ĝi vi estos farintaj grandajn aferojn, kiujn ĝi profitos, marŝante sur la vojo de la malkovroj kaj perfektiĝoj kun arda fervoro, kies potencon vi ne konas.

Pli progresintaj ankaŭ pri boneco, viaj posteuloj faros, kion vi ne sciis fari el tiu malfeliĉa tero: ian mondon feliĉan, kie malriĉulo estos nek forpuŝata, nek malŝatata, sed ja helpata de vastaj kaj liberalaj institucioj. Jam eklumas la aŭroro de tiuj ideoj, por momentoj nin atingas ilia helo.

Amikoj, jen fine la tago, en kiu la lumo brilos sur la Tero obskura kaj mizera, en kiu la raso estos bona kaj bela laŭ la grado da progreso, kiun ĝi estos konkerinta, en kiu la signo metita sur la fronto de la homo ne plu estos tiu de malaprobo, sed ja de ĝojo kaj espero. Tiam la progresintaj Spiritoj amase venos preni lokon inter la kolonianoj sur tiu mondo; ili estos la plimulto kaj ĉio cedos antaŭ ili. Ekestos renoviĝo, kaj la vizaĝo de la Tero aliiĝos, ĉar granda kaj potenca estos tiu raso, kaj la horo de ĝia alveno signos la komenciĝon de feliĉaj tempoj.

Pamfilo.

Libro: Postmortaj Verkoj. - Allan Kardec.

Tradukis: Affonso Soares e Paulo Sérgio Viana.

Teoria da Beleza - Pamfilo

Paris, 4 de fevereiro de 1869. — (Médium: Sra. Malet.)

Ponderastes com acerto que a fonte primária de toda bondade e de toda inteligência é também a fonte de toda beleza. — O amor gera a beleza de todas as coisas, sendo, ele próprio, a perfeição. — O Espírito tem por dever adquirir essa perfeição, que é a sua essência e o seu destino. Ele tem que se aproximar, por seu trabalho, da inteligência soberana e da bondade infinita; tem, pois, também que revestir a forma cada vez mais perfeita, que caracteriza os seres perfeitos.

Se, nas vossas sociedades infelizes, no vosso globo ainda mal equilibrado, a espécie humana esta tão longe dessa beleza física, é porque a beleza moral ainda está em começo de desenvolvimento. A conexão entre essas duas belezas é fato certo, lógico e do qual já neste mundo a alma tem a intuição. Com efeito, sabeis todos quão penoso é o aspecto de uma encantadora fisionomia, cujo encanto, porém, o caráter desmente. Se ouvis falar de uma pessoa de mérito comprovado, logo lhe atribuis os mais simpáticos traços e ficais dolorosamente impressionados, quando verificais que a realidade desmente as vossas previsões.

Que concluir daí, senão que, como todas as coisas que o futuro guarda de reserva, a alma tem a presciência da beleza, à medida que a Humanidade progride e se aproxima do seu tipo divino. Não busqueis tirar, da aparente decadência em que se acha a raça mais adiantada deste globo argumentos contrários a essa afirmação. Sim, é verdade que a espécie parece degenerar, abastardar-se; sobre vós se abatem as enfermidades antes da velhice; mesmo a infância sofre as moléstias que habitualmente só se manifestam noutra idade da vida. É isso, no entanto, simples transição. A vossa época é má; ela acaba e gera: acaba um período doloroso e gera uma época de regeneração física, de adiantamento moral, de progresso intelectual. A nova raça, de que já falei, terá mais faculdades, mais recursos para os serviços do espírito; será maior, mais forte, mais bela. Desde o princípio, pôr-se-á de harmonia com as riquezas da Criação que a vossa raça, descuidosa e fatigada, desdenha ou ignora. Ter-lhe-eis feito grandes coisas, das quais ela aproveitará, avançando pela estrada das descobertas e dos aperfeiçoamentos, com um ardor febril cujo poder desconheceis.

Mais adiantados também em bondade, os vossos descendentes farão desta infeliz terra o que não haveis sabido fazer: um mundo ditoso, onde o pobre não será repelido, nem desprezado, mas socorrido por vastas e liberais instituições. Já desponta a aurora dessas ideias; chega-nos, por momentos, a claridade delas.

Amigos, eis afinal o dia em que a luz brilhará na Terra obscura e miserável, em que a raça será boa e bela, de acordo com o grau de adiantamento que haja alcançado, em que o sinal posto na fronte do homem já não será o da reprovação, mas um sinal de alegria e de esperança. Então, os Espíritos adiantados virão, em multidões, tomar lugar entre os colonos deste globo; estarão em maioria e tudo lhes cederá ao passo. Far-se-á a renovação e a face do globo será mudada, porquanto essa raça será grande e poderosa e o momento em que ela vier assinalará o começo dos tempos venturosos.

Pamphile.

Livro: Obras Póstumas  - Allan Kardec.