segunda-feira, 24 de julho de 2017

ATÉ E DEPOIS – Albino Teixeira.

Freqüentemente, na Terra, declaramos sofrer:
Assédio de tentações;
Cansaço da vida;
Impaciência contínua;
Desânimo sistemático;
Acesso de cólera;
Crises de tédio;
Ingratidão de amigos;
Tristeza constante;
Inaptidão ao serviço;
Isolamento doméstico;
Ostracismo social;
Desolação interior;
Incerteza de rumo;
Isso é perfeitamente compreensível até a ocasião em que somos felicitados pelo conhecimento espírita; depois do conhecimento espírita, entretanto, qualquer alegação dessa natureza, denota algo errado em nós, reclamando a retificação necessária.
Um professor interpreta a lição para que o aluno se liberte da ignorância.
Um médico interpreta as informações de laboratório para restabelecer o doente.
Assim também, a Doutrina Espírita interpreta o Evangelho de Jesus, através de Allan Kardec, para que venhamos a entrar na vivência da Religião do Cristo, que é a Religião do Universo.
Para todos nós, os espíritos desencarnados, que não tivemos a felicidade de renascer em berço espírita, com a noção mais ampla de nossas responsabilidades e obrigações adquiridas mais cedo, a reencarnação na Terra se divide em dois quadros distintos para julgamento diverso: o que éramos e fazíamos, antes do conhecimento espírita, e o que passamos a ser e fazer depois dele.
Livro: Caminho Espírita.
Espíritos Diversos / Chico Xavier.

CONVITE DE AMIGO – Emmanuel


Peçamos ao Divino Senhor:
o poder de amar sem reclamações;
de servir sem recompensa;
de compreender os outros sem exigir compreensão para nós;
de obedecer-lhe aos Sublimes Desígnios;
de vencer as próprias imperfeições;
de abençoar aos que nos perseguem;
de orar pelos que nos ferem ou caluniam;
de amparar aos que nos critiquem;
de estimular o bem, onde o bem se encontre;
de praticar a fraternidade legítima e de aproveitar todas as oportunidades que o tempo e a vida nos ofereçam para realizarmos o aprimoramento de nosso espírito imperecível.
Livro: AGORA É O TEMPO.
Emmanuel / Chico Xavier.

domingo, 23 de julho de 2017

Sabedoria Todo Dia – 233

         Aqueça-se interiormente.
A mente tem grande poder, a ponto de, segundo se sabe dos lamas tibetanos, conseguirem esses, por requintada técnica aquecer o corpo e derreter o gelo externo.
E no nível interno, então, o que pode contecer
Você pode derreter “o gelo” dos desânimos, das tristezas, das revoltas, dos medos e aquecer-se, em qualquer situação.
Empregue o seu poder mental, a sua convicção e crença. Vença traumas, desenvolva aptidões e aspirações e faça bons projetos de vida.
Após derretidos os “gelos” da alma surge a primavera das alegrias.
Livro: Sabedoria Todo Dia.
Lourival Lopes.

 

Preces do Coração – 55

Ò Deus!
         Tua essência e Teu poder se manifestam no meu interior. No fundo, a minha vida é a que vem de Ti. Sem Ti, não posso apreciar as belezas do mundo. Mas não tenho podido pensar em Ti. Minhas idéias negativas, tais como uma nuvem escura, impedem esse contato e fico isolado das virtudes que tens. Perco a alegria, a confiança, o otimismo, desiludo-me das coisas boas. Enfraqueço-me. Procuro-Te, por isso, agora, com as minhas forças mais profundas, para poder reavivar meu campo interior e fazer despertar tudo de bom que trago adormecido. Desperta-me a esperança e a confiança em dias melhores. Atua no meu coração. Faze, ali presentes, a alegria, a coragem, a disposição de servir. Conserva-as em mim, para que eu veja um mundo novo. Entrego-me em Tuas mãos e recosto-me ao Teu coração. Quero amar a todos e ser feliz. Obrigado! Obrigado!
         Livro: Preces do Coração.
         Lourival Lopes.

sábado, 22 de julho de 2017

Palavra do Dia / Vorto de la tago - 56

TONDRI - Trovejar, ribombar.
Ege brui: (Fazer grande barulho)

Post liaj spektakloj ĉiam tondras aplaŭdoj.
Depois do espetáculo dele sempre trovejam aplausos.
Liaj vortoj ektondris el la buŝo kaj timigis min.
As palavras dele explodiram da boca e me amedrontaram.
Mi ne volis paroli kun li post la tondro de tiaj vortoj.
Eu não quis falar com ele após o estrondo de tais palavras.
La akvofalo estis tondra - ni ne povis aŭdi unu la alian.
A cachoeira estava trovejante - nós não podíamos ouvir um ao outro.
Mi ne povas ekdormi pro tondrado de la trajno.
Eu não posso adormecer por causa do grande barulho do trem.
Kuru hejmen, ĉar la fulmotondro komenciĝas!
Corra para casa, porque a tempestade está começando!
***
Programa "MiaAmiko" - Esperanto@Brazilo
Virtuala Brazila Esperanto-Movado

AMIGOS DE JESUS – Emmanuel.

“Vós sois meus amigos se fizerdes o que eu vos mando” - JESUS (JOÃO, 15:14.).
Em toda parte, CRISTO possui:
legiões de admiradores, mas os tiranos da Humanidade também as adquiriram; multidões de partidários, entanto, os verdugos de nações igualmente as tiveram;
grupos de incensadores, todavia os promotores das guerras de assalto e de extermínio também lhes conheceram a adulação;
filas de defensores intransigentes, contudo, os inimigos do progresso igualmente as enumeraram junto de si;
assembléias de analista, no entanto, os chefes transviados, que passaram nas eminências da História, ainda hoje contam com elas.
JESUS, até agora, é cercado entre os povos mais cultos da Terra de inúmeros crentes e fanáticos, seguidores e intérpretes, adoradores e adversários, mas os empreiteiros da desordem e da crueldade também os encontram.
Fácil reconhecer que os comandantes da perturbação e da delinqüência não conhecem amigos, de vez que o tempo se incumbe de situá-los no ponto certo que lhes cabe na vida, extinguindo a hipnose de ilusão com que se jungem aos companheiros. Cristo, porém, dispõe de amigos reais, que se multiplicam em todas as regiões do planeta terrestre, à medida que os séculos se lhe sobrepõem à crucificação. E esses amigos que existem, no seio de todas as filosofias e crenças, não se distinguem tão-só por legendas exteriores, mas, acima de tudo, porque se associam a Ele, em Espírito e Verdade, entendendo-lhe as lições e praticando-lhe os ensinos.
Livro: Palavras de Vida Eterna.
Emmanuel /Chico Xavier.

sexta-feira, 21 de julho de 2017

Kio estas normaleco? - Andreo Bach.

Kiel vi supozeble bone scias, la identecon de la okcidenta civilizacio kreas la heredaĵo de la kulturoj greka kaj romia, kaj de la kristana. Ĝi estas la heredaĵo, en kiu bone sentis sin ĝis nun pluraj eŭropanoj, opiniantaj ĝin io sekura kaj normala. Intertempe ni vidas, ke tiu ĉi heredaĵo iufoje estas rifuzata, ke fariĝas iu „nova homo” kaj iu „nova socio” kaj estas tre malfacile retrovi sin kaj trovi iun referencpunkton.
Kio do estas normaleco? La normalecon ni povas ligi kun la vorto „naturo”. La naturo estas tio, kion ni renkontas, kiam ni naskiĝas. La naturo estas ĉio, kio ne estis ŝanĝita aŭ elfarita de la homo. Oni malkovris, ke la naturo estas io dinamika kaj ke ĝi agas. La agado de la naturo ne estas io kaosa, sed ĝi havas siajn direkton kaj celon. La naturo volas antaŭ ĉio konservi la vivon kaj tiucele ĝi volas postlasi idaron. Ĉiu generacio postlasas la sekvan generacion. La naturo volas konservi la vivon, tial ĉiuj vivantaj estaĵoj nutras sin, kaj kiam estas necese, ili defendas sin aŭ atakas sian malamikon. Cele transdoni la vivon kreiĝas paroj de individuoj homaj, bestaj kaj aliaj. Tio ĉi estas normala. Kaze de la homo okazas ankaŭ la scivolemo ekkoni la veron pri la mondo, la realeco kaj Dio.
Kiu do estas normala? Normala estas tiu, kiu volas vivi kaj havi la familion, kiu kapablos generi idaron. Estas la homo, kiu volas kompreni la realecon kaj la veron. Baze de la menciitaj deziroj oni difinis la principojn de la natura leĝo. Se ni volas ion, ni havas la rajton al tio. Rimarkigis tion grekoj, kaj precipe la romia filozofo, leĝisto kaj bonega parolisto Cicerono. Ne temas do pri iu kristana elpensaĵo, kiel povus ŝajni al kelkaj nuntempuloj. Ĝi estas la heredaĵo post la kulturo greka romia, kiu sian plej precizan respegulon trovis en la Universala Deklaracio pri la Rajtoj de la Homo de UNO el la 1948-a jaro. Danke al tio estis malkovrita kaj agnoskita la universala pozicio de la homo en la mondo kiel la persono, kiu havas la rajton por la vivo, familio, infanoj kaj por la vero. Tiuj veroj troviĝas ankaŭ en la dekalogo.
Sed lastatempe en la okcidenta historio okazas strangaj aferoj, kiam ĉio estas inversigata en la maniero neimagebla, kiam la reguloj de la natura leĝo kaj dekalogo estas ĉiam pli ofte neataj fare de la kontraŭuloj de la iama sed ŝajne daŭre ĝisnuna ordo. Aŭdiĝas ĉiam pli multaj voĉoj, laŭ kiuj la rajto por vivi estas komprenata kiel la rajto mortigi infanon ankoraŭ en la pubo de la patrino, simile malsanaj maljunuloj povas libere mortiĝi. Dum la geedziĝintaj gepatroj ofte maldeziras infanojn pro sia trolaborado kaj mizero, samtempe kreiĝas paroj de viro kun viro kaj virino kun virino sed sen la natura eblo generi proprajn infanojn. Anstataŭ unu vero en t.n. „progresema socio” ĉiu povas havi sian propran opinion pri ajna temo, sed kun tiu diferenco, ke unuj havas la rajton paroli antaŭ kameraoj al milionoj, dum la aliaj povas paroli nur al kolomboj en parko. Dio laŭ multaj malekzistas, kaj la homo estas simio aŭ aparataro en kiu oni povas ŝanĝi unuopajn partojn. Kaj la homo ja estas nek greko, nek romiano, nek kristano. Kiel homoj ni havas la samajn rajtojn, ĉar ni estas personoj, kaj niaj rajtoj ne devenas de parlamentoj. Niaj homaj rajtoj estas la heredaĵo de la natura leĝo, kiu leĝo estas konstante detruata kadre de t.n. revolucio kultura. Ĉi revolucio signifas la detruadon de la okcidenta tradicio. La revolucio nomiĝas kultura, ĉar ĝi iras tra la kulturo, scienco, arto kaj tekniko. La revolucio signifas la inversigon de la natura ordo, en kiu naskiĝas perforto kaj brutaleco, kiam ni vidas batalulojn kaj teroristojn, pafantajn al sendefenduloj.
En tia mondo ni ĉiuj vivas, opiniante, ke ĝuste ni estas normalaj, ĉiu laŭ siaj propraj konvinkoj. Progreso aŭ tradicio? - jen la demando.

Oração

Oração

Nossa Receita