segunda-feira, 4 de novembro de 2013

Pensu kaj parolu pri la bono / PENSE E FALE NO BEM

Pensu kaj parolu pri la bono.
Kaluminio nun pezis sur geedzoj sen infanoj.
La ĵaluzema edzo suferis pro la sciigoj de anonimaj leteroj kaj en la oficejo, kie li laboradis, unu aŭ alia kolego murmuris, venenante liajn orelojn:
- ŝi estas nur masko.
- ŝi ne meritas respekton.
- mi vidis ŝin en malĉasta domo.
- evitu tiun virinon.
En tiu tago, tiu sugestiebla edzo eksciis pere de klaĉema kolego, ke viro tre intime konversaciis kun ŝi ĉe la pordo de la domfundo.
La kompatinda sin armis, forlasis sian laboron kaj iris al ŝi, kaj, ĉar li tuj ne trovis ŝin hejme, li galhumora eliris sur la straton.
Dum du horoj, kiuj ŝajnis al li longa tempo da morala agonio, li serĉis ŝin tra stratoj kaj placoj, imagante plej terurajn bildojn.
Li ŝvitkovrita kaj menskonfuzita revenis em sian loĝejon. Vidinte signojn, ke ŝi revenis, li senbrue piedpinte eniris...
Ĉe fermita pordo de la ĉambro li ekhaltis kaj surprize aŭdis voĉon de sia edzino plurfoje diranta: “mia amo”, “mia kareso”, “Kia ĝojo vidi vin”, “ĝis fine ni estas kunaj”.
La laboristo furioza kaj nepriresponda prenas revolveron, transpaŝas la pordon kaj ne meditante eĉ sekundon, ekpafis kontraŭ la liton.
Nur poste, do malfrue, li eksciis ĉion. Lia edzino, kiu sekrete distribuis kariton, estis elirinta kun sia maljuna onklo kaj gajnis hundeton, kiun ŝi kompateme karesis...
***
Ĉiufoje, kiam viaj oreloj devos rimarki supozatajn malvirtojn aŭ kulpojn de tiu aŭ tiu alia persono, pensu kaj parolu pri la bono, certa pri tio, ke malbono, kia ajn ĝi estas, ne indas vian atenton kaj alportas profiton al neniu.
Libro: Feliĉaj la Simplaj.
Valérium / Waldo Vieira.
PENSE E FALE NO BEM
A calúnia pesava agora sobre o casal sem filhos.
O esposo, ciumento, sofria a pressão de cartas anônimas e, na oficina em que trabalhava, um que outro companheiro deitava murmurações, a envenená-lo pelos ouvidos:
— Ela é máscara simplesmente.
— Não merece respeito.
— Eu a vi numa casa de perversão.
— Fuja dessa mulher.
Nesse dia, o marido sugestionável veio a saber, por um colega maledicente, que um homem conversava em grande intimidade com ela à porta dos fundos.
Armou-se o infeliz, deixou o serviço e correu a vê-la, e, porque não a encontrasse de pronto, em casa, saiu à rua, de ânimo azedo.
Por duas horas, que lhe pareceram longo tempo de agonia moral, procurou-a, através de ruas e praças, mentalizando quadros de estarrecer.
Suarento e dementado, voltou ao recanto doméstico. Notando sinais de que ela voltara, entrou de manso, pé ante pé...
Junto à porta cerrada do aposento, estacou e ouviu, surpreso, a voz da esposa, a repetir várias vezes: “meu amor”, “meu carinho”, “que alegria de ver-te”, “até que enfim estamos juntos”.
Furioso e irresponsável, o operário saca do revólver, vara a porta e, sem um segundo de meditação, descarrega a arma sobre o leito.
Só depois, tarde, porém, veio a saber de tudo. A senhora, que em secreto distribuía a caridade, havia saído com seu velho tio e ganhara um cachorrinho, ao qual afagava, enternecida...
* * *
Sempre que os seus ouvidos forem chamados a notar supostos defeitos ou faltas dessa ou daquela pessoa, pense e fale no bem, na certeza de que o mal, seja ele qual for, não é digno de atenção, nem traz proveito algum.
Livro: Bem-Aventurados os Simples.
Valérium / Waldo Vieira.

Nenhum comentário:

Postar um comentário

Oração

Oração

Nossa Receita