segunda-feira, 11 de novembro de 2013

Neniam / EM TEMPO ALGUM

Neniam
Noktiĝis kaj vojaĝanto petis de Dio helpon.
Li sentis sin malsana.
La vojirado estis longa.
Lia korpo doloris.
Li estis lacega.
Ĉiam preĝante, li trovis inviteman arbon, kiu ŝajnis al li bona ŝirmejo.
Apud multjara trunko, granda kavaĵo zorge tapetita per radikoj estis kuŝejo em lunlumo.
- Ho! – ekkriis la laca vojiranto – Dio min elaŭdis! Mi fine povas ripozi!
Li genuiĝis kaj estis etendonta sian disŝiritan mantelon sur la teron, kiam nubo da moskitoj aperis por atako.
Pikado sur lia kapo, sur lia vizaĝo, sur liaj manoj sur liaj piedoj...
Kaj la vivantaj kaj flugantaj pikiloj estis tiom multaj ĉirkaŭe, ke la kompatinda reiris terurigita, por dormi sub libera ĉielo, inter ŝtonoj kaj dornarbetoj sur la malantaŭaĵo.
Li kun dolora korpo pensadis senespera:
- Mi estis stulta, ĉar mi fidis al la preĝo! Mi estas sola! Dio ne ekzistas!
Sed en la morgaŭo, daŭrigante sian vojiradon, li revenis al la arbo ĉe la vojo, kaj nur tiam li konstatis mirplena, ke la granda kavaĵo, de kiu li apartiĝi estis restadejo de pluraj skorpioj.
***
Neniam perdu kredon je preĝo. Kaj en la okazoj, se vi trovos malhelpaĵojn por akiri, kion vi plej deziras, tenu meze em viaj enuoj kaj suferoj certecon, ke multefoje tio, kio ŝajnas al vi enviinda situacio estas nenio alia ol pereiga nesto, kie sin kaŝas mortigaj skorpioj.
Libro: Feliĉaj la Simplaj.
Valérium / Waldo Vieira.
EM TEMPO ALGUM
Caíra à noite e o viajante pedia socorro a Deus.
Sentia-se doente.
Longa fora a caminhada.
Doía-lhe o corpo.
Estava exausto.
Orando sempre, encontrou árvore acolhedora que lhe pareceu agasalhante refúgio.
No pé do tronco anoso, grande cova caprichosamente forrada de raízes era leito ao luar.
— Oh! — suspirou o viajor fatigado — Deus ouviu-me! Afinal, o repouso!
Ajoelhou-se e ia estender o manto roto no chão, quando verdadeira nuvem de maruins surgiu no assalto.
Picadas na cabeça, no rosto, nas mãos, nos pes...
E eram tantos os dardos vivos e volantes em derredor que o pobre recuou espavorido, para dormir ao relento, entre as pedras e espinheiros da retaguarda.
De corpo dorido, pensava desalentado:
— Tolo que sou de acreditar na oração! Estou sozinho! Nada de Deus!
Na manhã seguinte, porém, retomando a marcha, voltou à árvore do caminho e, somente aí, reconheceu, admirado, que a grande cova de que fora obrigado a afastar-se era a moradia de vários escorpiões.
        * * *
Não descreia da prece em tempo algum. E nos casos em que você encontre empecilhos para possuir o a que mais aspira, guarde, entre aborrecimentos e provações, a certeza de que, muitas vezes, o que lhe parece uma situação invejável não passa de ninho enganador, onde se ocultam os lacraus da morte.
Livro: Bem-Aventurado os Simples.
Valérium / Waldo Vieira.

Nenhum comentário:

Postar um comentário

Oração

Oração

Nossa Receita