quarta-feira, 13 de novembro de 2013

VIVO


Se ni la vivon amas, ni do estu 
Vivantaj eroj el Forĝej’ vivanta! 
Sed se la Morton ni dorlotas, ve 
Al ni, estuloj, jam mortintaj mem! 
Se ĉie Vivo movas l’ universon, 
Flagradas steloj, floroj bonodoras, 
Treniĝas vermoj, vento blovas, rokoj 
Fiere levas sian bruston, akvo 
Falegas en abismojn, tondro ronkas, 
Kaj fulm’ trakuras nokton, kaj aŭroro 
Sur horizonto ridas kaj salutas 
La Teron vekiĝantan por laboro 
En nova tago, por plugado nova, 
– Ho, kiel dormas homo kaj rezignas 
Sin mem kaj vivon, pensojn nur mallumajn 
Nutrante, kvazaŭ estus li nenio? 
Ho, la nenio! kio do terura 
Ĝi estus, homo, via frat’ malsaĝa? 
Rigardu streĉe per okul’ prudenta 
La mondon teran, Spacon la senliman! 
Anstataŭ eta vi pli bone estus, 
En Kreaĵar’ ampleksa kaj majesta, 
Mem granda, granda kiel ĉio Dia! 
Vi estas filo de plej alta Patro, 
Kaj ne mizera vi sendube estus! 
Se do la Patron amas vi, la Vivo 
Jen antaŭ vi! Nu, kiel homo, vivu: 
Nenie Morto – Vivo, VIVO ĉie! 

                                             2/10/1960 / LEO SOKOLOV 
Libro: Mediuma Poemaro.
LUÍS DA COSTA PORTO CARREIRO NETO.

NOTO. – Ĉi tiuj versoj estis ricevitaj dum seanco de la Grupo de
Spiritistaj Esperantistoj. 

Nenhum comentário:

Postar um comentário

Oração

Oração

Nossa Receita