domingo, 16 de fevereiro de 2014

KANTO DE KRIPLIGITO


Ve! Kripligita! Kial do mi nun, 
Ne kiel iam, kiel gaja bubo, 
Jam ne kapablas iri, kvazaŭ tun’ 
Da ŝtonoj faris min mizera rubo? 

Senmova roko ne suferas pli 
Ol mia kor’ sen vivo, sen aero! 
Kaduka palm’, rigida, sen foli’, 
Feliĉon tamen ĝuas sur la Tero! 

Sed jen mi vidas, jes, mi rememoras 
La tordajn vojojn de junul’ petola: 
Sur ili mi nur ridis, kaj nun ploras 
L’ animo senespera, senkonsola! 

Ho vanta homo, frato ventanima, 
Vi, kiu paŝas sur la voj’ erara, 
Anstataŭ glata ĝi fariĝos ŝlima, 
Anstataŭ dolĉa estos ĝi amara! 

Nun mi komprenas la plej altan celon 
De l’ homa vivo: sankta Hejm’ de Dio; 
Kaj se ni volas trafi la Ĉielon, 
Jen suna vojo de l’ Evangelio! 

28/11/1960  / J. CRUZ E SOUZA
Libro: Mediuma Poemaro
Luís da Costa Porto Carreiro Neto.

Nenhum comentário:

Postar um comentário

Oração

Oração

Nossa Receita