sexta-feira, 11 de julho de 2014

PERSONECO / Personalidade.

PERSONECO
 211. – Kiel oni komprenu la nocion pri personeco?
En la mondo, la nocio pri personeco estas tre deturnata de siaj aŭtentikaj valoroj, fare de la strangaj spiritoj treege priokupitaj pri sia altrangeco en la vasta mondo de beletro.
Multaj opinias, ke “havi personecon” estas posedi spiriton de ribelo kaj kontraŭdiro en la parolo ĉiam preta por kritiki la aliajn, forgesante sian propran situacion. Aliaj opinias, ke la “homo de personeco” devas iri tra la mondo, serĉante notindajn poziciojn per falsaj triumfoj, ĉar ĉi tiuj postulas la plenan forgeson pri la plej sanktaj devoj de la koro. Malmultaj zorgas pri la bono de humileco kaj rezigno por la vera edifo de la homa personeco, ĉar, por la sfero de la pura spiriteco, la konkero de la interna prilumado valoras ĉion, se oni konsideras, ke ĉiuj esprimoj de la noca, maltrankvila personeco de la surtera homo forpasos kun la tempo, kiam la nefleksebla morto estos malferminta la realajn okulojn de la homo.
212. – Ĉu homo sen grandaj intelektaj kapabloj estas ĉiam senvalora homo?
La koncepto pri senvaloreco ŝanĝiĝas en la sfero de niaj universaj konkeroj, post la transiĝoj de la morto.
En via mondo vi kutimas surtronigi la verkiston, kiu trompis la publikon; la politikulon, kiu makulis la juron; la kapitaliston, kiu riĉiĝis sen skrupuloj de konscienco, ĉiuj lokitaj en la galerio de la superaj homoj. Altigante al ili la individuajn meritojn per ekscesaj flataĉoj, vi multe parolas pri “senvaloreco”, “bando”, “rutino”, “supera personeco”.
Por ni, la virto de la rezigno de la saĝaj, abnegaciaj patroj de familio, ĉe la vasta amaso da rutinaj aktivecoj de la surtera ekzistado, estas ja nekomparebla, laŭ grandeco, kun la spiritaj dotoj de la intelektuloj, kiu senespere baraktas ĉe tribuno, sen iu ajn serioza edifo, aŭ kiu embarasiĝas en vortaj konfuzoj en la literatura sfero, sen la sincera priokupiĝo lerni el la ekzemploj de la vivo.
La laboristo, kiu pasigas la tutan vivon en la sunlumo, kulturante la teron, fabrikante la bongustan vivopanon, estas pli valora en la okuloj de Dio ol la artistoj kun malvirta intelekto, kiuj faras nenion alian ol malordigi la dian marŝon de liaj leĝoj.
Notu al vi tamen, ke la karaktero de la intelekto tre valoras, sed ne povas malbezoni la valorojn de la sento en ties sublima esenco, kaj oni fine komprenas, ke la “senvalora homo” ne estas la surtera laboristo, amanta siajn hejmajn realigojn kaj la sanktan plenumadon de siaj devoj, sur kies abnegacio konstruiĝis la mirinda organizaĵo de la monda havaĵo.
213. – Ĉu ni lulu la deziron akiri la elementojn de la tiel nomata persona magnetismo?  
Tiu deziro estas tre nobla, sed neniu pretendu efektivigi ĝin sole nur per la sperto el la legado de libroj pri tiu temo.
Ne malmultaj estas tiuj, kiuj serĉas tian legaĵon, dezirante trovi magiajn formulojn sur la vojo de malpli granda peno.
Sed estas nepre necese reliefigi, ke neniu studemulo povas konkeri simpation, se li ne estas aliiginta sian koron en fonton de spontanea, sincera boneco. En la vivo ne sufiĉas scii. Estas nepre necese kompreni. La libroj instruas, sed sole nur la propra klopodo perfektigas nian animon por la granda, benata kompreno. Forgesu la facilan konkeron, la meĥanikan operacion, nepravigeblajn ĉe la spiritaj edifadoj, kaj turnu viajn atenton kaj penson al via propra interna mondo. Tie multo estas farenda, kaj, ĉe tiu bona laboro, la animo memkompreneble prilumiĝas heligante la vojon de siaj fratoj.
214. – Kiel ni komprenu la impulsojn de tiuj, kiuj kredas la influon de la tiel nomataj talismanoj de la persona feliĉo?
Ekzistas homoj, kiuj, por teni ĉiam aktiva sian spiritan energion, bezonas koncentri sian atenton sur tuŝeblan objekton, celante la sugestiajn statojn nepre necesajn por siaj realigoj, kiel tiuj kredantoj nepre bezonantaj materiajn bildojn kaj simbolojn por akcepti la efikon de siaj preĝoj.
Estu certaj tamen, ke la talismano por la definitiva persona feliĉo konsistas el la bona koro ĉiam kutimiĝinta al harmonio, humileco kaj amo, ĉe la efektiva plenumado de la projektoj de Dio.
Libro: La Konsolanto.
Emmanuel / Chico Xavier
Personalidade.
211 – Como compreender a noção de personalidade?
A compreensão da personalidade, no mundo, vem sendo muito desviada de seus legítimos valores, pelos espíritos excêntricos, altamente preocupados em se destacarem no vasto mundo das letras. Entendem muitos que “ter personalidade” é possuir espírito de rebeldia e de contradição na palavra sempre pronta a criticar os outros, no esquecimento de sua própria situação.
Outros entendem que o “homem de personalidade” deve sair mundo a fora, buscando posições de notoriedade em falsos triunfos, porquanto exigem o olvido pleno dos mais sagrados deveres do coração. Poucos se lembraram dos bens da humildade e da renúncia, para a verdadeira edificação pessoal do homem, porque, para a esfera da espiritualidade pura, a conquista da iluminação íntima vale tudo, considerando que todas as expressões da personalidade prejudicial e inquieta do homem terrestre passarão com o tempo, quando a morte implacável houver descerrado a visão real da criatura.
212 – O homem sem grandes possibilidades intelectuais é sempre um homem medíocre?
O conceito de mediocridade modifica-se no plano de nossas conquistas universalistas, depois das transições da morte.
Aí no mundo, costumais entronizar o escritor que enganou o público, o político que ultrajou o direito, o capitalista que se enriqueceu sem escrúpulos de consciência, colocados na galeria dos homens superiores. Exaltando-lhes os méritos individuais com extravagâncias louvaminheiras, muitos falais em “mediocridade”, sem “rebanho”, em “rotina”, em “personalidade superior”.
Para nós, a virtude da resignação dos pais de família, criteriosos e abnegados, no extenso rebanho de atividades rotineiras da existência terrestre, não se compara em grandeza com os dotes de espírito do intelectual que gesticula desesperado de uma tribuna, sem qualquer edificação séria, ou que se emaranha em confusões palavrosas na esfera literária, sem a preocupação sincera de aprender com os exemplos da vida.
O trabalhador que passa a vida inteira trabalhando ao Sol no amanho da terra, fabricando o pão saboroso da vida, tem mais valor para Deus que os artistas de inteligência viciada, que outra coisa não fazem senão perturbar a marcha divina das suas leis.
Vede, portanto, que a expressão de intelectualidade vale muito, mas não pode prescindir dos valores do sentimento em sua essência sublime, compreendendo-se afinal, que o “homem medíocre” não é o trabalhador das lides terrestres, amoroso de suas realizações do lar e do sagrado cumprimento de seus deveres, sobre cuja abnegação erigiu-se a organização maravilhosa do patrimônio mundano.
213 – Devemos acalentar a preocupação de adquirir os elementos do chamado magnetismo pessoal?
Essa preocupação é muito nobre, mas ninguém suponha realiza-la tão-só com a experiência da leitura de livros pertinentes ao assunto. Não são poucos os que buscam essa literatura, desejosos de fórmulas mágicas no caminho do menor esforço.
Todavia, o que indispensável salientar é que nenhum estudioso pode conquistar simpatia sem que haja transformado o coração em manancial de bondade espontânea e sincera. Na vida não basta saber. É imprescindível compreender. Os livros ensinam, mas só o esforço próprio aperfeiçoa a alma para a grande e abençoada compreensão. Esqueça a conquista fácil, a operação mecânica; injustificáveis nas edificações espirituais, e volvei a atenção e o pensamento para o vosso próprio mundo interior. Muita coisa aí se tem a fazer e, nesse bom trabalho, a alma se ilumina, naturalmente, aclarando o caminho de seus irmãos.
214 – Como interpretar os impulsos daqueles que acreditam na influência dos chamados talismãs da felicidade pessoal?
Criaturas há que, para manter sua energia espiritual sempre ativa, precisam concentrar a atenção em algum objeto tangível, visando os estados sugestivos indispensáveis às suas realizações, como esses crentes que não prescindem de imagens e símbolos materiais para admitir a eficácia de suas preces.
Ficam certos, porém, de que o talismã para a felicidade pessoal, definitiva, se constitui de um bom coração sempre afeito à harmonia, à humildade e ao amor, no integral cumprimento dos desígnios de Deus.
Livro: O Consolador.
Emmanuel / Chico Xavier.

Nenhum comentário:

Postar um comentário

Oração

Oração

Nossa Receita